de toekomst

De echte revolutie in gezondheid en levensverwachting dateert uit het eerste deel van de 20e eeuw: hygiene en betere voeding geven meer extra levensjaren dan zelfs de uitvinding van antibiotica.
Maar natuurlijk draagt het medisch handelen op dit moment veel bij aan aan de levensverwachting maar ook aan meer plezierige, menswaardige jaren.Aan de ene kant wacht ons wat dat betreft een zonnige toekomst: de techniek en betere medicatie kunnen een aantal kwalen behandelbaar maken of het leven leefbaarder maken. Zie de afgenomen sterfte (ondanks toegenomen vetzucht) aan hart- en vaatziekten en de sterk gestegen overlevingstijd voor veel kankersoorten.
Maar aan de andere kant lijken sommige infectieziekten een come-back te maken. Met name door de resistentie van allerlei bacterien. Veel antibiotica-gebruik (ook voor kwalen waarbij het toch niet hielp), te lage doses (vooral in de jaren dat antibiotica duur waren) en niet afgemaakte kuren (en antibiotica als groeibevorderaar in de intensieve veeteelt), hebben ervoor gezorgd dat er geheel resistente TBC-stammen zijn en heel veel ziekenhuis infecties met MRSA, De schatting is dat er jaarlijks 90000 amerikanen overlijden aan ziekenhuisinfecties en het merendeel daarvan is MRSA (onvoorstelbare cijfers, jils)
Zie ook www.mrsa-net.nl voor informatie (een erg brave website die heel weinig informatie geeft over soorten antibiotica of over de varkensvoer-connectie.

In een recent advies over MRSA-voorzorg en behandeling vond ik de volgende cijfers:

Door middel van EARSS (European Antimicrobial Resi-
stance Surveillance System) is een goede vergelijking te maken tussen landen.
Een beperking van de gegevens is dat in EARSS uitsluitend invasieve infecties
worden gevolgd, waarbij S. aureus uit bloed is gekweekt. De recentste gegevens
gaan over 2004, waarin meer dan 27.000 monsters van S. aureus bloedbaaninfec-
ties zijn geanalyseerd Daaruit blijkt dat in 2004 het aandeel MRSA in ver-
schillende landen varieerde van 0,5 procent (IJsland) tot 56,4 procent (Malta). In
Nederland was in 2004 het percentage MRSA-monsters 1,1 procent. Andere lan-
den met een percentage MRSA onder 2 procent waren Denemarken, Zweden en
Noorwegen. Landen met een aandeel MRSA boven 40 procent in 2004 waren het
Verenigd Koninkrijk, Malta, Griekenland, Portugal, Roemenië en Ierland. Bacte-
riemieën zijn het topje van de ijsberg, maar laten zien dat in Nederland het aan-
deel MRSA zeer laag is. Ook in onze buurlanden Duitsland en België was het
percentage MRSA veel hoger dan in Nederland, namelijk respectievelijk 19,4 en
33,3 procent. Omdat er grote verschillen zijn in het voorkomen van MRSA tus-
sen Nederland en onze buurlanden is er onderzoek gestart om MRSA te typeren
en de verspreiding ervan te volgen in het grensgebied.

Doe daar dan nieuwe ziektes bij die we te danken hebben aan globalisering of het broeikaseffect (West-Nijlvirus, Dengue, Aids) en het is duidelijk dat er hard moet worden gewerkt om de sterfte aan infectieziektes op een laag peil te houden
Een deel van de laatste ontwikkelingen is vooral van belang voor welvaartsziekten (diabetis-2, cholesterolproblemen) en verouderingsziekten (meeste kanker).
Inmiddels zijn daar ontwikkelingen die ervoor zorgen dat veel mensen weer meetbaar ouder worden. Met name de sterfte aan hart- en vaatziektes neemt duidelijk af, vooral door cholesterolverlagende medicijnen. En de overlevingskans bij veel kankersoorten gaat ook de goede kant op. Maar bedenk wel (en huiver) dat wij allen verplicht meebetalen (verplichte ziektekostenverzekering en AWBZ) aan nieuwe kostbare technieken die vaak slechts een bescheiden verlenging geven aan soms kwaliteitsarm leven. Waarbij een deel van de beroepsbeoefenaren vrijwel ongestraft wanprestaties levert, waarbij de indruk wordt gewekt van zakkenvullerij. De keus om uit eigen beweging gezond te leven (je zorgt dat je geen overgewicht krijgt, goede vetsoorten eet, niet rookt, bescheiden drinkt en vreemd mode-voedsel vermijdt) zodat het aantal jaren dat de meesten gegeven is (minstens iets in de zeventig) gehaald wordt zonder grote ingrepen of een beroep op medicatie en dat je dan niet mee hoeft te betalen aan al die medisch specialisten en ziekenhuizen (wel zelf sparen voor gebroken beenderen) wordt je nooit gegeven.